من این راز را از انتظار شیرینی که

 در کوچه کوچه‏ی نگاهِ شهر، قدم می‏زند، دریافتم.

 بهار، در راه راست و آمدنش این بار حتمی است!

 می‏توان این اتّفاق را، از بی‏تابیِ لحظه‏هایی که برای درک حضورش،

دقیقه شماری می‏کنند، فهمید!

ای باغ پاییززده‏ی تاریخ! پلک بگشا و کوچ زمستان را به تماشا بنشین؛

 نفس بکش و ریه‏هایت را از بوی بهار لبریز کن؛

 قیام کن و با تمامِ سروْهایت، بازگشتِ بهار را جشن بگیر!

امروز، روزِ به گُل نشستنِ غنچه‏های پرپرِ توست.

 قیام کن و برف‏های تعلّق را از شانه‏هایت، بتکان!

 دیگر جسارتِ هیچ دستی، برای قطع نهال‏های کوچک،

 قد نخواهد کشید و گل‏های نورس و نوشکفته‏ات را نخواهد چید!

 دیگر قیام سبز هیچ جوانه‏ای در خاک مدفون نخواهد شد و

 هیچ گیاهی به جرم رویش، محکوم!

پلک بگشا، نفس بکش؛ باغ کوچکم و قشنگم ـ وطن ـ!

بلند شو و لحظه لحظه شکوفایی‏ات را ـ با گل و لبخند ـ به تماشا، بنشین.

خوش باش! که از این لحظه به بعد، صدای هیچ «کلاغی»،

دِل شاخه‏هایت را نخواهد لرزاند و آهنگ قدم‏های هیچ «تَبری»، آرامش

درختانت را نخواهد آشفت!

این رایحه‏ی نفس‏های “مسیحاییِ” بهار است

که در تار و پود جانت می‏پیچد و

 زندگی را میهمان پیکرت می‏کند؛

 تا برای همیشه، باقی بمانی و تقدیرت،

 تا ابد، شکوفایی و بالندگی باشد...

فجر پیروز...